Ο κυνηγός χωρίς σκύλο δεν νοείται. Αναπόσπαστο κομμάτι του κυνηγιού είναι η άσκηση του κυνηγόσκυλου – εξού και η ετυμολογία της λέξης "κυνήγι".

Για χιλιάδες χρόνια, το κυνήγι δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά ως δραστηριότητα, όμως οι μέθοδοι με τις οποίες ασκείται μεταβάλλονται ραγδαία ενώ εξίσου ραγδαία μεταβάλλεται και ο τρόπος με τον οποίο εκπαιδεύουμε τους σκύλους που μας συνοδεύουν.

Μαζί με την αλλαγή στις μεθόδους, αλλάζουν και οι πιο δημοφιλείς φυλές, οι τύποι σκύλων και, αναπόφευκτα, οι ηλικίες των σκύλων που χρησιμοποιούνται. Ενώ παλαιότερα ένας σκύλος προχωρημένης ηλικίας δεν είχε πολλά να προσφέρει και συνήθως αποσυρόταν από την ενεργό δράση, στις μέρες μας βλέπουμε ότι αυτοί οι σκύλοι συνεχίζουν να είναι ενεργοί. Είτε για να ηγούνται ομάδων ιχνηλατών, χρησιμοποιώντας τη γνώση και την εμπειρία τους για καθοδήγηση, είτε για διδακτικούς σκοπούς με νεότερους σκύλους. Αυτή η νέα πραγματικότητα φέρνει στο προσκήνιο προβλήματα που, αν και δεν είναι καινούρια, δεν ήταν τόσο συχνά στο παρελθόν.

Συχνές επιπλοκές

1. Μειωμένη αντοχή και δύσπνοια

Το πρώτο και σημαντικότερο πρόβλημα που παρατηρείται είναι η μειωμένη αντοχή, συχνά συνοδευόμενη ή όχι από δύσπνοια. Πολλοί κυνηγοί ερμηνεύουν αυτά τα συμπτώματα ως φυσιολογικές συνέπειες της προχωρημένης ηλικίας. Αυτό ισχύει σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά συχνά μπορεί να αποτελεί την πρώτη ένδειξη καρδιακής ανεπάρκειας ή κάποιας άλλης καρδιακής πάθησης.

Οι περισσότερες καρδιακές παθήσεις απαιτούν φαρμακευτική αντιμετώπιση, η οποία συνήθως έχει θετικά αποτελέσματα. Εάν παρατηρηθεί απότομη αλλαγή στην αντοχή και αποκλειστούν οι μολυσματικές αιτίες, είναι καλύτερο να χορηγηθεί έγκαιρα φαρμακευτική αγωγή, ώστε ο σκύλος να συνεχίσει να ζει φυσιολογικά.

2. Αρθριτικές παθήσεις

Ένα άλλο συχνό πρόβλημα αφορά τα αρθριτικά. Όπως συμβαίνει στους ανθρώπους, έτσι και στα ζώα, σε προχωρημένες ηλικίες εμφανίζονται διάφορες αρθριτικές παθήσεις. Αυτές οι παθήσεις προκαλούν πόνο, σε σημείο που τα ζώα μπορεί να αρνούνται να ασκηθούν, να τρέξουν ή ακόμα και να απολαύσουν τη ζωή τους γενικότερα.

Εκτός από ακραίες περιπτώσεις που απαιτούν εξειδικευμένη φροντίδα, οι περισσότερες περιπτώσεις αρθρίτιδας είναι διαχειρίσιμες με τη χρήση συμπληρωμάτων. Συνιστάται ανεπιφύλακτα η χρήση τους σε διαγνωσμένες περιπτώσεις, καθώς βοηθούν σχεδόν άμεσα και διευκολύνουν σημαντικά τη ζωή του σκύλου. Αυτά τα συμπληρώματα είναι χαμηλού κόστους, δεν έχουν παρενέργειες και οι σκύλοι που λαμβάνουν τέτοιου είδους αγωγή συχνά επιστρέφουν στην ενεργό δράση για αρκετό καιρό, με ικανοποιητικές επιδόσεις.

3. Προβλήματα στη σπονδυλική στήλη

Πέρα από τα αρθριτικά στα άκρα, συχνά εμφανίζονται προβλήματα στη σπονδυλική στήλη σε ηλικιωμένους σκύλους. Η παράλυση ή η πάρεση των πίσω άκρων δεν αποτελεί πάντα μη αναστρέψιμη κατάσταση και δεν απαιτείται πάντα πανάκριβη χειρουργική επέμβαση ή εκτεταμένες διαγνωστικές μέθοδοι.

Συνιστάται να δίνουμε στα ζώα την ευκαιρία να αναρρώσουν, να ενημερωνόμαστε για τις διαθέσιμες επιλογές από τον κτηνίατρό μας και να τους παρέχουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Οι περισσότερες περιπτώσεις πάρεσης πίσω άκρων είναι διαχειρίσιμες με φαρμακευτική αγωγή ή χειρουργική παρέμβαση, καθώς συνήθως πρόκειται για δισκοπάθειες διαφόρων τύπων. Τα κατάγματα στη σπονδυλική στήλη είναι εξαιρετικά σπάνια κατά την άσκηση και συνήθως συμβαίνουν μόνο σε περιπτώσεις σοβαρών ατυχημάτων.

 

Η λίστα με τις παθήσεις που αντιμετωπίζουν οι σκύλοι γηριατρικής ηλικίας είναι μεγάλη και αδύνατον να καλυφθεί πλήρως σε ένα άρθρο ή να απομνημονευτεί από όλους. Το σημαντικό είναι να γνωρίζουμε τα βασικά και να δίνουμε στα ηλικιωμένα ζώα πάντα την ευκαιρία ή χρόνο ανάρρωσης και θεραπείας. Με υπομονή και κατανόηση μπορούμε να ανταποδώσουμε στα γέρικα ζώα όσα μας προσέφεραν κατά τη διάρκεια της ζωής τους, είτε ως εργατικά μέλη είτε ως αγαπημένοι σύντροφοι.