«Η σιωπηλή δουλειά που έφερε μια ηχηρή νίκη »


Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα ξεπερνά τη συνήθη κυπριακή στασιμότητα. Και η 16η Απριλίου ήταν μία από αυτές. Μια μέρα που απέδειξε πως όταν υπάρχει σχέδιο, επιμονή και σοβαρότητα, ακόμη και ένας προβληματικός νόμος μπορεί να διορθωθεί — όχι σε δέκα χρόνια, αλλά σε δεκαπέντε ημέρες.

Η Ολομέλεια της Βουλής στις 16 Απριλίου προχώρησε στην έγκριση τροποποιήσεων του περί Σκύλων νόμου μέσω δύο προτάσεων νόμου, διορθώνοντας σημαντικές αδυναμίες και προβληματικές πρόνοιες που είχαν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Οι αλλαγές στοχεύουν στο να καταστήσουν τη νομοθεσία πιο εφαρμόσιμη και ισορροπημένη, χωρίς να αναιρούν βασικές διατάξεις όπως η απαγόρευση της ευθανασίας (εκτός ειδικών περιπτώσεων) και οι πρόνοιες για σκύλους βοήθειας, ενώ σημαντική εξέλιξη αποτελεί και η επαναφορά του τέλους για τους σκύλους στα προηγούμενα επίπεδα, αντί της αύξησης στα 120 ευρώ που είχε προκαλέσει αντιδράσεις. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ουσιαστική παρέμβαση σε έναν νόμο που βρισκόταν υπό διαμόρφωση για χρόνια, επιχειρώντας να βάλει τάξη σε χρόνιες στρεβλώσεις και να αποκαταστήσει μια πιο λειτουργική και δίκαιη προσέγγιση για τους ιδιοκτήτες σκύλων και τη συνολική διαχείριση του ζητήματος


Η τροποποίηση της νομοθεσίας περί σκύλων δεν ήρθε τυχαία. Ήταν το αποτέλεσμα μιας συντονισμένης, σχεδόν αστραπιαίας κινητοποίησης της Κυπριακής Ομοσπονδίας Κυνηγίου και Διατήρησης Άγριας Ζωής. Μιας προσπάθειας που δεν περιορίστηκε σε δηλώσεις και δημόσιες σχέσεις, αλλά μεταφράστηκε σε εκατοντάδες επαφές, πιέσεις και τεκμηριωμένες παρεμβάσεις προς όλους όσοι κρατούν το τιμόνι των αποφάσεων.


Και εδώ είναι που πρέπει να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους:

η Ομοσπονδία δεν έπαιξε πολιτικά παιχνίδια — έπαιξε πολιτική ουσίας.


Για δεκαετίες, ο νόμος περί σκύλων «μαγειρευόταν» μέσα σε ένα περιβάλλον σύγχυσης, υπερβολών και —ας μην κρυβόμαστε— σκοπιμοτήτων. Δεν ήταν λίγες οι φορές που χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο από κύκλους που διαχρονικά αντιστρατεύονται το κυνήγι, επιχειρώντας να επιβάλουν ρυθμίσεις που περισσότερο τιμωρούσαν παρά ρύθμιζαν.


Κι όμως, απέναντι σε αυτές τις «αθόρυβες» αλλά επίμονες πιέσεις, η απάντηση δεν ήρθε με κραυγές ούτε με εύκολους λαϊκισμούς. Ήρθε με δουλειά. Με σχέσεις εμπιστοσύνης. Με συνεργασία με όλα τα κόμματα — χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς ταμπέλες.


Αυτή ακριβώς η υπερκομματική στάση είναι που έκανε τη διαφορά.


Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς:

όσοι επιλέγουν να βρίζουν τα κόμματα τη μια μέρα και την επόμενη να ζητούν στήριξη ή πολιτική εκπροσώπηση, απλώς υπονομεύουν τον ίδιο τον χώρο που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται. Σε ένα πολιτικό σύστημα όπως το κυπριακό, η σύγκρουση χωρίς στρατηγική δεν είναι επανάσταση — είναι αυτογκόλ.

Η πρόσφατη επιτυχία, όπως και η περσινή απόκρουση των κανονισμών για τα κλουβιά, δεν είναι απλώς «νίκες». Είναι αποδείξεις ότι η σοβαρή, τεκμηριωμένη και συντονισμένη δράση μπορεί να αναχαιτίσει ακόμη και τις πιο ύπουλες ρυθμίσεις πριν αυτές γίνουν νόμος.


Και ναι — αξίζουν εύσημα.


Σε όλους όσοι εργάστηκαν πίσω από τα φώτα.

Σε όλους όσοι σήκωσαν τηλέφωνα αντί να σηκώνουν τόνους.

Σε όλους όσοι επέλεξαν τη συνεργασία αντί για τη σύγκρουση χωρίς αποτέλεσμα.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στους Λήνο Παπαγιάννη και κον Χρίστου Ορφανίδη για τη σκληρή και καθοριστική δουλειά του στην τροποποίηση της νομοθεσίας , αξίζει να αναφερθεί ότι Ακελ και Οικολόγοι επίσης καταθέσαν τροποποιήσεις οι οποίες ‘ Χρύσωναν το Χάπι’ και εξαιρούνταν από κάποιες πρόνοιες οι κυνηγετικοί σκύλοι. Από εκεί και πέρα, τα εύσημα ανήκουν ξεκάθαρα στην Κυπριακή Ομοσπονδία Κυνηγίου και Διατήρησης Άγριας Ζωής, η οποία με συνέπεια, σοβαρότητα και τεκμηριωμένο λόγο κατάφερε να φέρει το αποτέλεσμα. Ιδιαίτερα στον πρόεδρό της, Ηλία Πεκρή, που με αθόρυβη αλλά ουσιαστική δράση, μακριά από προβολές και προσωπικές φιλοδοξίες, αποδεικνύει καθημερινά ότι η ουσία βρίσκεται στη δουλειά και όχι στις εντυπώσεις.


Μακριά από την οικογένειά του.

Μακριά από την άνεσή του.

Χωρίς κάμερες και χειροκροτήματα.


Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ουσίας και εντυπωσιασμού.

Η τροποποίηση του νόμου δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Είναι μια υπενθύμιση: ότι το κυνήγι —και όσοι το εκπροσωπούν σοβαρά— έχουν φωνή, έχουν δύναμη και, όταν λειτουργούν σωστά, έχουν και αποτέλεσμα.

Το ζητούμενο τώρα είναι ένα:

να συνεχιστεί αυτή η πορεία χωρίς εκπτώσεις, χωρίς διχασμούς και χωρίς επιστροφή σε πρακτικές που μόνο κακό μπορούν να κάνουν.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι μάχες δεν κερδίζονται με φωνές ούτε με σουβλάκια στην Μέση του αυτοκινητόδρομου , Κερδίζονται με σχέδιο.


Και αυτή τη φορά, το σχέδιο δούλεψε.