Ο εμετός είναι συνήθες σύμπτωμα πολλών, όχι μόνο γαστρεντερικών αλλά και μη γαστρεντερικών παθήσεων του σκύλου.
Ο εμετός πρέπει να διακρίνεται από την αναγωγή, η οποία συνιστά παθητική αποβολή άπεπτης τροφής και υποδηλώνει πάθηση του φάρυγγα (κατάποση) και του οισοφάγου. Ο κυριότερος τρόπος διαφοροποίησης εμετού – αναγωγής είναι η παρατεταμένη σύσπαση (προσπάθεια) που γίνεται με σύσπαση των κοιλιακών τοιχωμάτων στην προσπάθεια του ζώου να αποβάλει την τροφή (εμετός).
Οι μεταβολικές επιπτώσεις του εμετού ποικίλουν ανάλογα με τον όγκο και τη σύνθεση του υγρού που αποβάλλεται.




Ήπιοι και μικρής διάρκειας εμετοί συνήθως δεν συνοδεύονται από κλινικά εμφανή αφυδάτωση και διαταραχή της οξεοβασικής ισορροπίας και ηλεκτρολυτικών διαταραχών.

Συχνοί και ακατάσχετοι εμετοί μπορεί να προκαλέσουν μεταβολικές επιπλοκές, όπως είναι η αφυδάτωση και οι διαταραχές των ηλεκτρολυτών (υπονατριαιμία, υποκαλιαιμία) και οι διαταραχές της οξεοβασικής ισορροπίας (μεταβολική οξέωση, μεταβολική αλκάλωση).

Άλλες πιθανές επιπλοκές του εμετού είναι η εισροφητική βρογχοπνευμονία, η οισοφαγίτιδα και η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ: Ο εμετός είναι σύμπτωμα και όχι διάγνωση και μπορεί να διαχωριστεί σε οξύ (είναι ο εμετός που διαρκεί λιγότερο από μία εβδομάδα) και σε χρόνιο (ο εμετός που διαρκεί περισσότερο από δύο εβδομάδες).
Εμετό μπορεί να προκαλέσουν γαστρεντερικές και μη γαστρεντερικές παθήσεις, όπως αναφέραμε στην αρχή.

I. Γαστρεντερικά αίτια

Τροφικής προέλευσης (απότομη αλλαγή τροφής, τροφική αλλεργία ή δυσανεξία, κατανάλωση σκουπιδιών).

Οξεία γαστρίτιδα/εντερίτιδα.

Ξένα σώματα (οστά, πλαστικά, πέτρες).

Πρόσληψη χημικών ερεθιστικών ουσιών.

Φάρμακα (ασπιρίνη, κορτιζόνη).

Ιογενείς εντερίτιδες.

Παράσιτα.

Έμφραξη στομάχου/εντέρου (ξένα σώματα, οξεία διάταση-στροφή, εγκολεασμός, συστροφή εντέρου).

II. Μη γαστρεντερικά αίτια

Οξεία παγκρεατίτιδα.

Οξεία νεφρική ανεπάρκεια.

Οξεία ηπατική ανεπάρκεια.

Σακχαρώδης διαβήτης.

Πυόμητρα.

Προστατίτιδα.

Περιτονίτιδα.

Τα εξωγαστρεντερικά αίτια είναι πολύ συχνά και συνεπώς ΔΕΝ πρέπει να παραβλέπονται.

Διαγνωστική προσέγγιση του εμετού:

Ιστορικό, το οποίο λαμβάνεται από τον ιδιοκτήτη του ζώου και να ελέγχεται ιδιαίτερα η εμβολιακή κατάσταση του ζώου, ο αποπαρασιτισμός και αν το ζώο έχει εκτεθεί πρόσφατα σε φάρμακα, τοξίνες, ξένα σώματα ή αν έχει έρθει σε επαφή με άλλα άρρωστα ζώα.

Κλινική εικόνα: Αν ο εμετός συνοδεύεται με σύσπαση των κοιλιακών τοιχωμάτων, αν παρατηρείται σιαλλόρροια, η σύσταση του εμετού (τροφώδης, βλεννώδης, αφρώδης), αν περιέχεται αίμα ή ξένα σώματα στον εμετό (τεμάχια φυτών, πλαστικά, πέτρες, κόκαλα).

Αν κρίνεται απαραίτητο να γίνουν και άλλες εργαστηριακές εξετάσεις για να διαγνωστεί η αιτία πρόκλησης του εμετού, τότε πρέπει να ακολουθείται η εξής σειρά:

Αιματολογικές και βιοχημικές εξετάσεις

Ακτινολογικές εξετάσεις (απλή ή με σκιαγραφικό)

Υπερήχος

Ενδοσκόπηση

Ερευνητική λαπαροτομή

Θεραπεία του εμετού:
Αρχικά η θεραπευτική αγωγή του εμετού είναι συμπτωματική, η οποία μπορεί να εφαρμοστεί για 2–4 ημέρες μόνο. Παραπέρα αντιμετώπιση δεν ενδείκνυται και θα πρέπει να γίνονται εξετάσεις για τη διαπίστωση του υπεύθυνου αιτίου. Αυτή περιλαμβάνει:

Διαιτητικά μέτρα: Το πρώτο 24ώρο διακόπτεται πλήρως το νερό και το φαγητό. Το δεύτερο 24ώρο χορηγείται μικρή ποσότητα νερού πολλές φορές την ημέρα και μικρή ποσότητα τροφής (χαμηλής περιεκτικότητας σε λίπος και πρωτεΐνες). Τέτοιου είδους τροφή μπορεί να είναι το λευκό κρέας (κοτόπουλο), βρασμένο ρύζι ή ειδικές βιομηχανικές τροφές (i/d, intestinal). Το ίδιο ισχύει και για το τρίτο 24ώρο.

Διόρθωση οξεοβασικής ισορροπίας: Σε ζώα με αφυδάτωση χορηγούνται ενδοφλέβιοι οροί τα πρώτα 24 ώρες.

Αντιεμετικές ουσίες για τη διακοπή του εμετού.

Προστατευτικά του γαστρικού βλεννογόνου.

Αντιβιοτικά (στις περιπτώσεις όπου κρίνεται απαραίτητη η χορήγησή τους).

Αφαίρεση ξένων σωμάτων (στην περίπτωση που αυτά είναι ο αιτιολογικός παράγοντας).


Του Δρ. Πόλυ Πίττα